திரிஷா இல்லாட்டி ஓவியா!

எக்ஸைல்: த்ரிஷாவுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்…
December 2nd, 2011

சமீபத்தில் ஷாருக் கானின் ஒரு படத்துக்காக அவர் செய்த விளம்பர யுத்திகளைப் பற்றி நண்பர்கள் ஆச்சரியத்துடனும், எரிச்சலுடனும் பேசிக் கொண்டிருப்பதைக் கேட்டிருக்கிறேன்.  ஒரு நாவலுக்கும் அந்த அளவுக்கு விளம்பரம் தரப் பட வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.  ஒரு நாவல் வாசிப்பில் கலந்து கொண்ட ப்ரியங்கா சோப்ரா அதன் ஒரு அத்தியாயத்தை வாசித்தது பற்றி பத்திரிகைகளில் படித்தேன்.  மும்பையில்தான் இப்படி நடக்கும்.  மலையாள சேனலில் கூட எக்ஸைல் பற்றி ஒரு மணி நேரம் கலந்துரையாடல் நடந்தது.  யோசித்துப் பாருங்கள்.  ஒரு தமிழ் நாவலுக்கு மலையாள சேனல் கொடுக்கும் மரியாதை இது.  இங்கே?

ப்ரியங்கா சோப்ரா மும்பையில் செய்வதை த்ரிஷா போன்றவர்கள் இங்கே தமிழில் செய்யலாமே?   ப்ரியங்கா சோப்ராவே தமிழ் கற்றுக் கொண்டு சென்னை வந்து இலக்கிய வாசிப்பு செய்வதெல்லாம் நடைமுறை சாத்தியமில்லாதது என்பதால் சொல்கிறேன்.  த்ரிஷாவின் தமிழை கமல்ஹாசனே பாராட்டியிருப்பதால் த்ரிஷாவுக்குக் கூடுதல் தகுதி உள்ளது.

விளம்பரம் வேண்டும்.  இல்லாவிட்டால் எக்ஸைல் என்ற நாவல் வரப் போவது பற்றி யாருக்குத் தெரியும்?  சில கல்லூரிகளில் எக்ஸைல் நோட்டீஸ் விநியோகிக்கலாம் என்று நினைத்தேன்.  கைவசம் இருந்த நோட்டீஸ்கள் தீர்ந்து விட்டன.  கல்லூரி மாணவ மாணவிகள் பலரும் இன்று சமகாலத் தமிழ் இலக்கியத்தில் பரிச்சயம் உள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள்.  மனுஷ்ய புத்திரன், எஸ். ராமகிருஷ்ணன் போன்ற சிலரின் எழுத்துக்களும் அதற்கு ஒரு காரணம்.  ஆனால் இந்த இளைஞர்களுக்கு எக்ஸைல் என்ற நாவல் வெளிவர இருக்கும் செய்தியை யார் சொல்லுவது?  எப்படிச் சொல்லுவது?  இதுதான் என் அக்கறை.

தமிழின் முக்கியமான இயக்குனர்களில் ஒருவரான சீனு. ராமசாமி எக்ஸைலைப் படித்து விட்டேன்.  ட்ரைலருக்கு நான் தயார் என்று நேற்று போன் செய்தார்.  ட்ரைலர் இயக்குனர் கோவா ஃபில்ம் ஃபெஸ்டிவலில் இருக்கிறார்.  அவர் வந்ததும் சினிமா கலைஞர்களிடம் கருத்துக் கேட்டு ஒரு ட்ரைலர் தயாரிக்க வேண்டும்.

தில்லியில் நடந்த கருத்தரங்கில் எக்ஸைல் ட்ரைலர் பற்றிக்  குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது சந்தோஷம் அளிக்கிறது.   ட்ரைலரின் நடிகை ஓவியாவும் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பினேன்.  அடுத்த ட்ரைலரில் கேட்க வேண்டும்.

விஸ்வரூபம்

விஸ்வரூபம் பற்றி எழுத வேண்டாம் என்று இருந்தேன்.  அதற்குப் பல காரணங்கள்.  கஷ்டத்தில் இருப்பவரை மேலும் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாது என்ற நல்லெண்ணமும் ஒரு காரணம்.  இன்னொரு காரணம், நான் இப்போது சினிமாத் துறையில் உள்ளே இருக்கிறேன்.  அதனால் நான் ஏதாவது சொல்லி வைத்து அது என்னோடு சம்பந்தப்பட்டிருப்பவர்களை எந்த விதத்திலும் பாதித்து விடக் கூடாது.  என்னை எதிரியாக நினைப்பவர்கள் அங்கே மிகவும் அதிகம்.  ஆனால் இதையெல்லாம் மீறி இப்போது எழுதியே ஆக வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றிக் கொண்டே இருக்கிறது.

ஹே ராம், உன்னைப் போல் ஒருவன் என்ற இரண்டு படங்களுக்கும் நான் உயிர்மையில் எழுதியுள்ள விமர்சனங்களே விஸ்வரூபம் படத்துக்கும் பொருந்தும்.  தெரிந்தோ தெரியாமலோ அறிந்தோ அறியாமலோ கமல்ஹாசனின் படங்களில் இஸ்லாமிய விரோதப் போக்கு மிக மோசமாக வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது.  இதை நான் விரிவாக என் மதிப்புரைகளில் உயிர்மையில் எழுதியிருக்கிறேன்.  விஸ்வரூபத்தில் அந்த இஸ்லாமிய விரோதம் உச்சக் கட்டத்தில் உள்ளது.  நான் ஆஃப்கானிஸ்தானைப் பற்றித்தானே எடுத்தேன் என்பதெல்லாம் வாதம் ஆகாது.  அல் குரானின் வசனங்களைச் சொல்லிக் கொண்டே  கொலை செய்கிறார்கள் என்றால் இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும் non muslims-க்கு என்ன தோன்றும்?  அல்லாஹ் அக்பர் என்று சொல்லிக் கொண்டே குண்டு வெடிக்கிறார்கள் என்றால் உங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரரும் அல்லாஹ் அக்பர் என்று சொல்லும் போது உங்களுக்கு என்ன தோன்றும்?  இது ஆஃப்கனிஸ்தானில் நடக்கிறது என்றால் அதை ஏன் தமிழில் வெளியிடுகிறீர்கள்?  அல்லாஹ் அக்பர் என்றால் இறைவனே பெரியவன் என்று பொருள்.  ஆனால் அல்லாஹ் அக்பர் என்று சொல்லிக் கொண்டே இந்தப் படத்தில் குண்டு போடுகிறார்கள் என்றால் அது பாமர சினிமாவை மட்டுமே பார்த்து வெறும் பாமர ரசனையை மட்டுமே வளர்த்துக் கொண்ட பாமர ரசிகனுக்கு என்ன பொருளைத் தரும்?  கருத்துச் சுதந்திரம் என்றால் என்ன?  ஒரு மதத்தை அவமானப்படுத்துவதும், கொலைகாரர்களாகவும் பயங்கரவாதிகளாகவும்  சித்தரிப்பதும்தான் கருத்துச் சுதந்திரம் என்றால் அதைத் தடை செய்வதும் சரிதான். கருத்துச் சுதந்திரத்தை விட மனித உயிர்கள் உயர்வானவை.  பொறுப்பு (Responsibility) இல்லாத கருத்துச் சுதந்திரம் மனித குலத்துக்கே விரோதமானது.  அதற்கும் கலைக்கும் சம்பந்தம் கிடையாது.

இதற்கு மேல் நான் எதுவும் எழுத விரும்பவில்லை.  ஒரு எழுத்தாளன் என்பவன் கூடு விட்டுக் கூடு பாய்பவனாக இருக்க வேண்டும் என்று பலமுறை நான் சொல்லி இருக்கிறேன்.  நான் ஒரு ஆணாக இருந்தாலும் ஒரு பெண்ணைப் பற்றி எழுதினால் நான் பெண்ணாக மாறியாக வேண்டும்.  அந்தப்படியே விஸ்வரூபத்தை நான் ஒரு இஸ்லாமியனாகவே பார்த்தேன்.  அப்படிப் பார்த்த போது அது என்னை மிகவும் கேவலப்படுத்தியது.  வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாத அளவுக்கு இஸ்லாத்தின் மீது வெறுப்பை அள்ளி வீசியது.  சிறு குழந்தைகள் கூட கை விரல்களால் துப்பாக்கி பிடித்தபடி சுடுகிறார்கள் படத்தில்.  ஆனால் அமெரிக்கா ஈராக்கையும் ஆஃப்கனிஸ்தானையும் சுடுகாடு ஆக்கியது பற்றி விஸ்வரூபத்தில் எதுவுமே இல்லை.  ஏதோ அமெரிக்க ஏஜண்ட் எடுத்தது போல் இருக்கிறது.  ஆஃப்கனிஸ்தானில் கை இழந்த கால் இழந்த குழந்தைகள் ஆயிரக் கணக்கான பேர் இருக்கிறார்கள்.  அமெரிக்க குண்டு வீச்சினால் என் ஐந்து வயது குழந்தைக்கு கை கால் போனால் என் மனநிலை எப்படி இருக்கும்? நினைத்துப் பாருங்கள்.  ஆஃப்கனிலும் ஈராக்கிலும் அப்படி உடல் உறுப்புகளை இழந்த குழந்தைகள் ஆயிரக் கணக்கானோர்.

விஸ்வரூபத்தைப் போல் இதுவரை ஹாலிவுட்டில் 50 கமர்ஷியல் படங்கள் வெளியாகி உள்ளன.   ஒரு வியாபார மசாலா சினிமாவை இங்கே ஏதோ ஒரு மகத்தான கலைப் படைப்பைப் போல் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

முஸ்லீம்களை அவமதித்து, அவர்களை பயங்கரவாதிகளைப் போல் சித்தரித்துப் படம் எடுத்து விட்டு நான் தெருவுக்கு வந்து விடுவேன், நாட்டை விட்டுப் போய் விடுவேன் என்று சொல்வதெல்லாம் மிக மிகக் கீழ்மையான தந்திரம்.  மகாநதி போன்ற ஒரு படத்தைக் கொடுத்த ஒருவர் இப்படி மாறிப் போனது எனக்கு வருத்தத்தை அளிக்கிறது…

-----------------------------------------------------------------------------------

விஸ்வரூபம்

Hi Mr.Charu,

My name is Ravi Shankar and I have read few of your books including zero degree. I was deeply hurt by the comment you wrote against the movie Vishwaroobam. I have only one question for you. If the TamilNadu government appose the ‘Zero Degree’ book saying it has got sexual content and it cannot be sold to people with kids, would you still support the TN government? The point I’m making here is, I should have the freedom of speech and freedom of rights. I’m totally against censor board as well. I do not want 5 people decide what movie I can watch. Their job should only rate the movie like they do it in US. If Kamal makes a movie how RSS demolished Babri masjid and we should watch that as well.

Regards,

Ravi

டியர் ரவி,

நீங்கள் வருத்தம் அடைந்தது போல், காயப்பட்டது போல் லட்சக்கணக்கான முஸ்லீம்கள் விஸ்வரூபம் பார்த்துக் காயமடைந்து இருக்கிறார்கள்.  நான் ஒரு எழுத்தாளன் என்பதால் அந்தப் படத்தை ஒரு முஸ்லீமாகத்தான் பார்த்தேன்.  அந்தப் படத்தில் சென்ஸார் செய்வதற்கு எதுவும் இல்லை.  படம் முழுவதுமே இஸ்லாமிய விரோதப் பார்வைதான் இருக்கிறது.  ஆஃப்கனிஸ்தானில் எல்லா சிறுவர்களும் துப்பாக்கியைத் தூக்கிக் கொண்டு அலைகிறார்கள் என்றால் அதற்குக் காரணம் அமெரிக்கா தானே?  அமெரிக்காக்காரன் தானே ரஷ்யாவை எதிர்ப்பதற்காக தாலிபான்களை வளர்த்து விட்டார்கள்?

ஒரு தமிழர் அமெரிக்க உச்சரிப்புடன் ஆங்கிலம் பேசுகிறார் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.   அதற்காக அவரை அறிஞர் என்று கொண்டாட முடியுமா?  மிமிக்ரி ஆர்டிஸ்ட் கூடத்தான் அப்படிப் பேசுவான்.  இல்லாவிட்டால் ஒருத்தர் அமெரிக்காவில் ஆறு மாதம் தங்கினால் அந்த உச்சரிப்புடன் பேச முடியும்.  அது ஒரு சாதனையா?  ஹாலிவுட் ஸ்டைலில் படம் எடுத்தால் அதற்குப் பெயர் சாதனையா?

இதை விடக் கொடுமை என்னவென்றால், படத்தின் ஆரம்பத்தில் பாப்பாத்திதான் சிக்கனை ருசி பார்த்து சொல்லணும் என்று வரும் வசனம்.  பாப்பாத்தி என்று சொல்வது சட்டப்படி குற்றம்.  ஒருவரை நீக்ரோ என்று சொல்வது எப்படிக் குற்றமோ அதே போன்ற குற்றம்தான் பாப்பாத்தி என்று சொல்வதும்.

என் விஸ்வரூபம் விமர்சனம் சம்பந்தமாக சுமார்  நூறு கடிதங்கள் வந்துள்ளன.   பாதி கடிதங்கள் என் கட்டுரையைப் பாராட்டி.  பாதி கடிதங்கள் என்னைக் கண்டித்து.  பாராட்டி எழுதியவர்கள் அத்தனை பேரும் முஸ்லீம்கள்.  கண்டித்து எழுதிய அத்தனை பேரும் இந்துக்கள்.  என் துபாய் நண்பர் கார்ல் மார்க்ஸ் மட்டுமே பாராட்டி எழுதிய இந்து நண்பர்.  மதத்தைத் தாண்டி சிந்திக்க முடியாத நாம் என்ன செய்து என்ன பயன்?  ரொம்பவும் அவமானமாக இருந்தது.  இந்தப் படம் பிராமணர்களையும் முஸ்லீம்களையும் எவ்வளவு கொச்சைப் படுத்துகிறது என்பதைக் கூடவா ஒருத்தரால் உணர முடியாது?  கமல் தன்னுடைய இஸ்லாமிய விரோத பார்வையை விஸ்வரூபத்தில் மட்டும் காட்டவில்லை.  ஹே ராம், உன்னைப் போல் ஒருவன் என்று ஏற்கனவே நிறைய செய்திருக்கிறார்.  அந்தப் படங்கள் பற்றிய என்னுடைய விரிவான விமர்சனங்களைப் படித்துப் பாருங்கள்.

நான் இப்போது தமிழ் சினிமாவுக்கு உள்ளே இருக்கிறேன் என்பதால் விஸ்வரூபத்துக்கு விரிவான விமர்சனம் எழுதவில்லை.  என்னால் என் நண்பர்கள் யாருக்கும் தொந்தரவு வரக் கூடாது என்று எண்ணுகிறேன்.  இனிமேல் விஸ்வரூபம் பற்றி எதுவும் எழுத மாட்டேன்.

எனக்கும் சென்ஸார் போர்டு இருக்கக் கூடாது என்பதுதான் எண்ணம்.  ஆனால் நம்முடைய நாடு அந்தப் பக்குவத்தை இன்னும் அடையவில்லை.  சென்ஸார் போர்டு இல்லாவிட்டால் 90 சதவிகிதம் நீலப் படங்கள்தான் வரும்.  வேண்டுமானால் சென்ஸார் போர்டில் சினிமாவுக்கு சம்பந்தம் இல்லாதவர்களை வைக்க வேண்டாம்.

சாரு

ராஜேஷுக்கு ஒரு கடிதம்…

June 1st, 2012

ராஜேஷ் என்னுடைய மொழிபெயர்ப்பாளர்களுள் ஒருவர்.  கருந்தேள் என்ற புனைப்பெயரில் எழுதுகிறார்.  எனது நீண்ட கால நண்பரும் கூட.  அதோடு தனது தந்தையைப் போல் என்னை மதிப்பவர்.  அதை அடிக்கடி அவர் என்னிடம் சொல்லியும் இருக்கிறார்.  அவர் ஆங்கிலத்தில் அற்புதமாக மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்த என்னுடைய ”நட்சத்திரங்களிடமிருந்து செய்தி கொண்டு வந்தவர்களும் பிணந்தின்னிகளும்” என்ற சிறுகதையை ஒரு முக்கியமான பத்திரிகைக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறேன்.  அந்தப் பத்திரிகை ஆசிரியர் என்னிடம் கேட்டுக் கொண்டதன் பேரில்.  இதற்கிடையில் இன்னொரு முக்கியமான ஆங்கிலப் பத்திரிகையான the four quarters magazine –இலும் ஒரு கதை கேட்டு எனக்கு எழுதியிருந்தார்கள்.  ராஜேஷிடம் நேநோ சிறுகதையை மொழிபெயர்க்குமாறு சொன்னேன்.  அவரும் ஆரம்பித்தார்.  இரண்டே தினங்களில் கதையில் பாதியை முடித்து விட்டார்.  இடையில் நேற்று எனக்கு போன் பேசி “ஒரு இரண்டு நாள் கதையில் உட்கார முடியாது; மூன்றாம் நாளிலிருந்து மறுபடியும் தொடங்கி விடலாம்” என்றார்.  சரி, ஏதோ அவசர வேலை, அலுவலக வேலை, குடும்பப் பணி என்று நினைத்து நானும் கேட்டுக் கொண்டேன்.   ஆனால் வேறொரு வேலையாக இன்று அவருக்கு போன் செய்த போது ’அந்த இரண்டு நாள் வேலை என்ன?’ என்பது பற்றி விளக்கினார்.

ஏதோ ஒரு தமிழ்ச் சிறுபத்திரிகைக்கு உலக சினிமா பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதிக் கொடுக்க வேண்டுமாம்; போன மாதமே வாக்குக் கொடுத்து விட்டாராம்.  ”நீங்கள் ”மிமி” பத்திரிகைக்கு மாதாமாதம் கட்டுரை எழுதும் போது கடைசி தேதியில் எழுதுவீர்களே, அந்த மாதிரி கடைசிக் கெடுவில் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்றார்.  மிமி என்பது நான் ஒன்பதரை ஆண்டுக் காலமாக எழுதிக் கொண்டிருந்த ஒரு எத்தியோப்பியப் பத்திரிகை.  அதில் பத்தாண்டுக் காலம் தொடர்ந்து எழுதினால் எத்தியோப்பியக் குடியுரிமை க்ரீன் கார்டு கிடைக்கும்.  நான் ஒன்பதரை ஆண்டோடு சண்டை போட்டுக் கொண்டு வெளியே வந்து விட்டதால் எனக்கு அந்த க்ரீன் கார்ட் கிடைக்கவில்லை.  சரி, அதை விடுங்கள்.

இப்போது ராஜேஷுக்கு நான் தமிழ் இலக்கியவாதிகளின் வரலாற்றையே எழுத வேண்டியிருக்கிறது.  அது ஏன் ஐயா நீங்களெல்லாம் ஒரு தமிழ் எழுத்தாளனாக ஆவதில் அவ்வளவு பைத்தியமாக இருக்கிறீர்கள்?  இது என் முதல் கேள்வி.

அந்தக் குறிப்பிட்ட சிறுபத்திரிகை எத்தனை பிரதிகள் போகும் என்றேன்.  ஒரு 200 என்றார்.  அடப் பாவிகளா…  இந்த இண்டர்நெட் யுகத்திலும் 200 பிரதி போகும் சிறுபத்திரிகையா?  என்னைப் பொறுத்தவரை இண்டர்நெட்டின் வருகைக்குப் பிறகு சிறுபத்திரிகை என்பதே அர்த்தமில்லாமல் போய் விட்டது.  உங்களுக்கு என்ன விபரம் வேண்டுமோ அது எல்லாமே இண்டர்நெட்டில் கொட்டிக் கிடக்கிறது. அகிரா குரஸவா பற்றி ஆயிரம் பக்கத்தில் ஒரு புத்தகம் எழுத வேண்டுமா?  இதோ இரண்டு நிமிடத்தில் 2000 பக்கங்களை டவுன்லோடு செய்து விடலாம்.  இந்த நிலையில் எந்தப் படத்தைப் பற்றி எதை எழுத?  சரி, 50 லட்சம் பேர் படிக்கும் ஜூனியர் விகடனில் எழுதினாலாவது ஒரு புகழ் கிடைக்கும்.  ஆனால் நீங்களோ 200 பேருக்காக எழுதுகிறீர்கள்.  சரி, ஜூவியில் எழுதினால் கிடைக்க்கும் புகழிலும் ஒரு பெரிய பிரச்சினை இருக்கிறது.  நீங்கள் ஏதாவது ஒரு பெண்ணிடம் சாட் செய்தால் அது பத்திரிகைகளில் வெளிவந்து உங்களை ஏதோ செக்ஸ் கிரிமினல் லெவலுக்கு ஆக்கி விடுவார்கள்.  இதைத் தவிர வேறு என்ன கிடைக்கும் சொல்லுங்கள் ராஜேஷ்?  அஜயன் பாலா விகடனில் எழுதியதால் தமிழ்நாடு முழுவதும் பிரபலம் ஆனாரே என்று சொல்கிறீர்களா? அது ராமேஸ்வரத்தில் பிறந்த அப்துல் கலாம் ஜனாதிபதி ஆன மாதிரி ஒரு அதிர்ஷ்டம்.  மற்றபடி நீங்கள் விகடனில் எழுதினாலும் பயன் இல்லை.

எனக்கு ஒரு விஷயம் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.  தமிழ் எழுத்து என்பது ஒரு ஆவிகள் உலவும் புளியமரம்.  இதன் பக்கத்தில் போனாலே ஆள் ரத்த வாந்தி எடுத்து செத்து விடுவான்.  பாரதி செத்தார்; கு.ப.ரா. செத்தார்; புதுமைப்பித்தன் செத்தான்; சமீபத்தில் கோபி கிருஷ்ணன்.  35 வயதுதான் அதிக பட்சம்.  கோபிக்கு மட்டுமே கொஞ்சம் கூடுதலாகக் கிடைத்தது.  இப்படிப்பட்ட புளிய மரத்தில் வாசம் செய்ய வேண்டும் என்று எவனுக்காவது ஆசை வருமா?  நேற்று ஒரு சீனியர் சினிமா நடிகர் ஒருவர் “என் கவிதை ஒன்று இந்த வாரக் குங்குமத்தில் வந்துள்ளது; படியுங்கள்” என்று எஸ்ஸெம்மெஸ் அனுப்பினார்.  அப்படி அவர் தனது நண்பர்கள் 1000 பேருக்காவது அனுப்பி இருப்பார்.  அடப் பாவிகளா என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.  ராஜேஷ், நீங்கள் கோபித்துக் கொண்டாலும் பரவாயில்லை.  அவருக்கும் உங்களுக்கும் எனக்கும் வித்தியாசம் தெரியவில்லை. தமிழில் ஏன் நீங்கள் எழுத்தாளன் ஆக வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள் என்று தயவு செய்து சொல்லுங்கள்.

32 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சே கெபாரா பற்றித் தமிழ்நாட்டில் ஒரு ஆத்மாவுக்கும் தெரியாது.  தர்மு சிவராமு மட்டுமே ஓரிரு வரிகள் எழுதியிருக்கிறார்.  அப்போதே படிகள் என்ற பத்திரிகையில் சே கெபாரா பற்றி 20 பக்கத்துக்கு ஒரு நீண்ட கட்டுரை எழுதினேன்.  படிகள் அப்போது 200 பேர் படிக்கும் பத்திரிகை.  அந்தக் கட்டுரை எழுதுவதற்காக நான் 15 நாட்கள் ஆபீஸுக்கே போகவில்லை.  சே எழுதிய கெரில்லா வார்ஃபேர், பொலிவியன் டைரி என்ற இரண்டு புத்தகங்களையும் வரிக்கு வரி படித்து அதிலிருந்து அதிக அளவில் மொழிபெயர்த்து மேற்கோள் காட்டி எழுதப்பட்ட கட்டுரை அது.  அந்தப் புத்தகங்கள் அப்போது இந்தியாவில் கிடைக்கவில்லை.  தில்லியில் உள்ள ராணுவ அமைச்சக நூலகத்திலிருந்து ராணுவ அமைச்சக அதிகாரி ஒருவர் எடுத்துக் கொடுத்தார்.  படித்து எழுதினேன்.  உலகம் முழுவதும் ராணுவத் துறைகளில் அப்புத்தகம் கட்டாயம் உண்டு.  இன்று அந்த சே சினிமாக்காரர்களின் டீ ஷர்ட்டில் தொப்பியுடன் காட்சி அளிக்கிறார்.

அந்தக் கட்டுரையை எழுதிய போது என் வயது 26.  அந்தத் தப்பை நீங்களும் செய்யாதீர்கள் ராஜேஷ்.  என் கட்டுரைத் தொகுதிகளில் அந்தக் கட்டுரை இருக்காது.  இது போல் அதே படிகள் பத்திரிகையில் ஜான் பால் சார்த்தரின் இண்ட்டிமஸி என்ற குறுநாவலை ரவி என்ற பெயரில் மொழிபெயர்த்தேன்.  இப்படி ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில் மொழிபெயர்ப்பதன் மூலம் நாம் வெள்ளைக்காரர்களின் அடிமைகளாகவே இன்னமும் இருக்கிறோம் என்பதையே நிரூபிக்கிறோம்.

இதேபோல் 17.11.11 அன்று என்னுடைய மொழிபெயர்ப்பாளரான ஜி.க்கு நான் ஒரு நீண்ட கடிதம் எழுதினேன்.  அதுவும் கிட்டத்தட்ட இதே கடிதம் மாதிரிதான் இருந்தது.  என்ன பிரச்சினை என்றால், என்னுடைய நாவலை மொழிபெயர்க்க எடுத்துக் கொண்டு விட்டால் அப்புறம் நீங்கள் எல்லோருக்கும் நல்லவராக இருக்க முடியாது.  சில வாக்குறுதிகளை மீறித்தான் ஆக வேண்டும்.  அப்போது சொன்னேன்; இப்போது சாருவை மொழிபெயர்க்கிறேன்; முடியாது; வருந்துகிறேன் என்பதுதான் பதிலாக இருக்க முடியும்.

முக்கியமாக தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்க வேண்டியதன் வரலாற்றுக் கடமையைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.  தமிழ் எழுத்தாளர்கள் நூறாண்டுத் தனிமையில் கிடக்கிறார்கள்.  ஜி.க்கு நான் எழுதிய கடிதத்தின் சில பகுதிகள்:

தொடரும்…

Comments are closed.

ஜெயமோகன் முகத்தில் காறித் துப்புங்கள் - சாரு

எழுத்துலகில் ஒரு சமூக விரோதி

ஜெயமோகனை நீங்கள் எந்த இடத்தில் பார்த்தாலும் அவர் முகத்தில் காறித் துப்புங்கள் என்று என் வாசகர்கள் அனைவரையும் நான் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

கவிதா சரண் என்ற பத்திரிகையில் 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அவர் ஒரு மனித விரோதி, சமூக விரோதி, ஹிட்லரைப் போன்ற ஒரு ஃபாஸிஸ்ட் என்று எழுதியிருக்கிறேன். குற்றாலத்தில் கலாப்ரியா நடத்திய கருத்தரங்கில் சபையில் வைத்து ஜெயமோகன் என்னை கீழ்த்தரமாகப் பேசியபோது அவரை அடிக்கப் போயிருக்கிறேன்.  சங்க காலத்து இலக்கியமெல்லாம் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து கடன் வாங்கியது என்று சுப மங்களா கருத்தரங்கில் அவர் பேசிய போது அறிவுமதி அவரை அடிக்கப் போனார்.  அப்போது பாலு மகேந்திராவும் நானும் ஜெயமோகனைக் காப்பாற்றினோம்.  அ. மார்க்ஸின் ஜாதியைச் சொல்லி ஜெயமோகன் ஒரு கருத்தரங்கில் திட்டிய போது அவரை அடிக்கப் பாய்ந்தேன்.

ஜெயமோகனின் புதிய காலம் என்ற குப்பைப் புத்தகத்தில் மனுஷ்ய புத்திரனை ஊனமுற்றவர் ஊனமுற்றவர் என்று பல இடங்களில் திட்டியிருக்கிறார்.  அதனால்தான் டிசம்பரில் நடந்த புத்தக வெளியீட்டு விழாவில் அந்தப் புத்தகத்தைக் கிழித்து எறிந்தேன்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன், ஜெயமோகன் நடத்திய சொல் புதிது பத்திரிகையில் மனுஷ்ய புத்திரனை நொண்டி நாய் என்று எழுதி மன்னிப்புக் கேட்டார்.  இப்போது என்னவோ புதிதாக ஜெயமோகனின் மனித விரோதப் போக்கைக் கண்டு பிடித்து விட்டது போல் எல்லோரும் குதிக்கிறார்கள்.  நான் சொன்னபோதெல்லாம் நீங்கள் என்ன செய்து கொண்டிருந்தீர்கள்?  குறிப்பாக நான் அபிலாஷைக் கேட்கிறேன்.  புதிய காலம் என்ற புத்தகத்தை சபையில் வைத்துக் கிழித்து விட்டேன் என்ற விஷயம்தான் பரபரப்பாகப் பேசப்பட்டதே தவிர அதில் ஜெயமோகன் மனுஷ்ய புத்திரனை ஊனமுற்றவர் என்று திட்டியதைப் பற்றி யாருமே கண்டு கொள்ளவில்லை.

அப்போதே நீங்கள் ஜெயமோகனை செருப்பால் அடித்திருக்க வேண்டாமா?

இப்போது ஜெயமோகனின் புதிய காலம் என்ற புத்தகத்திலிருந்து மேற்கோள் காட்டுகிறேன். இந்தக் குப்பையின் பதிப்பாளர் யார் தெரியுமா?  உயிர்மை! அதாவது, மனுஷ்ய புத்திரனின் மனதுக்குள் ஓடும் எண்ணம் என்ன தெரியுமா?  அவர் பெரிய தியாகியாம்!

இப்போது மேற்கோள்:

“மனுஷ்ய புத்திரனில் புரட்சிகரம் உருவாகாது போகக் காரணமாக அமைந்த் ஆளுமைக் கூறு என்ன? அவரது உடலின் ஊனம்தான்.  ஒரு மேலோட்டமான வாசகன் கூட அவரது ஆரம்ப காலக் கவிதைகளில் புரட்சிகரத்துடன் கூடவே தன்னிரக்கமும் கலந்து ஒலிப்பதைக் காணலாம். மெல்ல மெல்ல தன்னிரக்கம் புரட்சிகரத்தை தோளால் இடித்து பெஞ்சில் இருந்து தள்ளி விட்டு விடுகிறது.  இந்தத் தன்னிரக்கத்தை விரிவாக ஆராயாமல் மனுஷ்ய புத்திரனின் கவிதைகுள் நுழைய முடியாது.  நமது சமூகம் ஊனமுற்ற ஒருவரை புறனடையாளனாக நடத்துகிறது.  காரணம் இது இன்னமும் நிலப்பிரபுத்துவ மனநிலை நிலவும் சமூகம்.  உடலே அதன் அடிப்படை.  உடலுழைப்பே இங்கு ஆதார விசை.  மூளையை மயமாக்கிய நவீன யுகத்தின் மதிப்பீடுகள் அங்கே உருவாவதில்லை.  ஆகவே, புறக்கணிக்கப்பட்டு, கருணைக்காக காத்திருக்க வைக்கப்பட்டு இழிவு கொள்ளும் ஓர் மானுட இருப்பின் குரலாக அவரது தொடக்க காலக் கவிதைகளில் தன்னிரக்கம் வெளிப்படுகிறது.  அது இயல்பானது.” (பக்கம்: 265)

”ஊனமுற்றவன் என்ற சுய உணர்வு எப்படி புரட்சிகரத்திற்கு எதிராக இயங்குகிறது என்பதுதான் இன்னும் கூர்ந்து ஆராயத்தக்கது.”

சரி, ஜெயமோகன், என்னுடைய குஞ்சு கூட கொஞ்சம் சிறிய சைஸாக, ஊனமுற்றதாகத்தான் இருக்கிறது.  அதையும் கொஞ்சம் ஆராய்ந்து கட்டுரை எழுதுங்களேன், ப்ளீஸ்.

மேலும் மேற்கோள்கள்:

“அவரது (மனுஷ்ய புத்திரனின்) முதல் தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகள் ‘பரவாயில்லை… கால்கள் இல்லாவிட்டால் என்ன, நீயும் புரட்சி செய்யலாம்’ என்று அவர் (மனுஷ்ய புத்திரன்) அவரிடமே கூறிக் கொண்டவை போல் உள்ளன.” (பக்கம்: 266)

“(புரட்சியாளன்) மக்களை பின்னால் திரும்பிப் பார்த்து ‘வாருங்கள் என் பின்னால்’ என்று அறைகூவுபவனாக இருக்கிறான். ஊனம் காரணமாக புறனடையாளனாக உணரும் ஒருவனின் கோணம் அதற்கு நேர்மாறானது.  அவன் தன்னை கடந்து முன்னால் செல்லும் வரலாற்றை, மக்கள் திரளைப் பார்த்து ‘என்னைப் பாருங்கள்’ என்று கோருபவனாக இருக்கிறான்.”

“படிப்படியாக மனுஷ்ய புத்திர புரட்சிகர மனநிலையை முற்றாகவே உதறிவிட்டு தன்னிரக்கத்திற்குள் செல்வதை நாம் காண்கிறோம்…”

“மனுஷ்ய புத்திரன் அவரது உடல் குறித்த குறையுணர்வால் புரட்சிகர உணர்வெழுச்சியை ஐயப்பட்டு தன்னிரக்கக் கவிதைகளுக்கு வந்தார்…” (பக்:268)

மனுஷ்ய புத்திரனின் சுய பிரக்ஞையில் அவரது ஊனம் அழுத்தமான ஒரு தொடக்கத்தை அளித்திருக்கிறது என்பதைக் கண்டோம். (பக்கம்: 273)

“மனுஷ்ய புத்திரனின்  கவியுலகில் உவகையே இல்லை.  குதூகலத்தின், பரவசத்தின், எக்களிப்பின் நெகிழ்தலின் கணங்களே பதிவாகவில்லை.” (பக்: 276)

மனுஷ்ய புத்திரன் பற்றி இவ்வளவு சொல்லும் ஜெ. தன்னைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார் என்று கேளுங்கள்:

“இருபத்திரண்டு வருடங்களுக்கு முன் ஒரு தற்கொலை முயற்சியில் இருந்து விடுபட்டு எழுந்து ஒரு காலையில் புதிதாகப் பிறந்தபின் இன்றுவரை நான் துயரமாக ஒருநாள் கூட இருந்ததில்லை என்று கூறினால் என்னை அறிந்தவர்கள் நம்புவார்கள்.  மனச்சோர்வும் சஞ்சலமும் கசப்பும் என்னிடம் இல்லை.  ஒரு தருணத்தில் கூட நான் புறக்கணிக்கப்பட்டவனாக, தோற்கடிக்கப்பட்டவனாக, எளியவனாக என்னை உணர்ந்ததில்லை.  என் எளிய உடலின் எல்லைகளை மீறிக் கொந்தளித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பேராற்றலையே நான் என்று உணர்கிறேன்.”

ஆனால் ஜெயமோகனுடன் நெருக்கமான நட்பில் இருக்கும் ஒருவரோ இதை மறுக்கிறார்.  தினம் தினம் ஜெ. என்னைப் பற்றிய பொறாமையின் காரணமாக தூக்கம் வராமல் துயரப்படுகிறார்.  தூக்கம் வருவதற்காக தூக்க மாத்திரைகளைப் போட்டுக் கொள்கிறார்.  தொடர்ந்து தூக்கமே இல்லாததன் காரணமாக மனநிலை பாதிக்கப்பட்டு அதற்கும் பல மாத்திரைகளை உட்கொள்ளுகிறார்.  இதுதான் ஜெயமோகனின் நண்பர் அவரைப் பற்றி என்னிடம் சொன்னது.  அதைக் கூட அவர் சொல்லியிருக்க மாட்டார்.  குடிபோதையில் உளறி விட்டார்.  மேலும், ஜெயமோகனுக்கு தோழிகள் இல்லாததால் மிகப் பெரிய செக்ஸ் வறுமையில் இருக்கிறார்.  அதுவும் அவருடைய மனநோய்க்குக் காரணம்.  ஆனால் தனக்கு இல்லாததை அவர் மற்றவர் மீது திணிக்கிறார்.

இதோ மேற்கோள்:

”மனுஷ்ய புத்திரனின் மொத்தக் கவிதையுலகிலும் பெண்ணுடல் குறித்த சித்தரிப்புகளே இல்லை.” (பக்கம்: 280)

இன்னும் அந்தக் கட்டுரையில் நிறைய இருக்கிறது நண்பர்களே…

நான் ஜெயமோகனின் எழுத்து எதையும் வாசிப்பதில்லை.  ஒரு மனநோயாளியின் எழுத்தை வாசிப்பதில் என்ன பயன்?  இப்போது அபிலாஷையும் ஊனமுற்றவர் என்று ஜெயமோகன் எழுதியிருப்பதாக அறிகிறேன்.  இரண்டுக்கும் சேர்த்து 28 ஆண்டுகள் ஜெயமோகனை சிறையில் அடைக்க வேண்டும்.

ஜெயமோகனின் அயோக்கியத்தனமான அவதூறுகளுக்கு அபிலாஷ் எழுதியிருக்கும் பதில் இங்கே:

20.4.2010.

9.45 a.m.